صدای شادی گنجشکها، صدای بهار

نگاه و ناز بنفشه، تبسم خورشید

                ترانه خواندن باد و جوانه کردن بید

صدای بوسه باران صدای خنده گل

                صدای کف زدن لحظه ها برای بهار

دوباره معجزه آب و آفتاب و زمین

                شکوه جادوی رنگین کمان فروردین

شکوفه و چمن و نور و رنگ و عطر و سرود

               سپاس و بوسه و لبخند و شادباش و درود

دوباره چهره نوروز و شادمانی عید

              دوباره عشق و امید

به پاس تحولی که در طبیعت به پا شده از خود می پرسم که آیا به راستی در دل من هم تحولی رو به آغاز است؟ احساس ناتوانی در برابر این طبیعت جاندار باشعور می کنم.

                            وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پر کن قدح باده که معلومم نیست

                           وین دم که فرو برم، برآرم یا نه؟!!!!

چند وقتی هست که به قول یکی از دوستان ناپدید شدم. ضمنا" چند بار به شدت سعی کرد که به من بیاموزه که بلاگ داشتن و نوشتن آداب داره، اما از اونجایی که من با خو و خصلت قدیمی خودم زندگی میکنم، در حالی که میدونم که همه حق دارن و درست میگن و من کله خشکترینم، به راه که چه عرض کنم، بل به بیراه خودم ادامه میدم و درست زمانی که در قعر دهلیزهای تاریک حافظه گم میشم، یاد این صفحه میفتم.

امشب باز هم یاد ایامی هستم. ایامی نه چندان دور از خانه پدری، بستگان درجه بندی شده ( یک و دو و سه و ....)، دوستان و خلاصه همکاران و همه چیز و همه چیز..

به یاد میارم که نوروز نزدیک شده و توی طهرون همه چیز رنگ و بوی عید رو گرفته. تخم مرغهای رنگی، سبزه، سمنوی تازه، سنبلهای رنگارنگ و از همه چیز جالب تر لگنهای پر از ماهی قرمز...این روزها باز هم آقای خیام از اونجا که خیلی بهش ارادت دارم در گوشم زمزمه می کنه و یکی پس از دیگری رباعیاتش رو برام می خونه..

بر چهره‌ی گل نسيم نوروز خوش است،
در صحن چمن روی دل‌افروز خوش است،
از دی که گذشت هر چه گويی خوش نيست

خوش باش و ز دی مگو، که امروز خوش است....

اما مگه میشه که ز دیروز نگفت و خوب در بین تموم این چیزها به یاد تمام ناسازگاری های خودم میفتم. ناسازگاری هایی که بارها و بارها به خاطرش جنگیدم و عصیان کردم. ویرانگر شدم و طغیان کردم. اون روزها بیشتر شور بود تا شعور..

امروز حالا که به نیمه های راه نزدیکم، به خیلی از اعتراضاتی که از شنیدنشون به مرز جنون میرسیدم، حق میدم.. فقط به این فکر میکنم و میتونم بگم که حق داشتن .مثل اینکه این داستان بشر تمومی نداره. همیشه باید یه چیزی باشه تا به خاطرش حسرت گذشته و ناکامی ها رو خورد.

هنوز هم باد بد جوری قصد جان منو کرده.. صدای زوزش منو آزار میده.. پنجره ها دارن از جاشون کنده میشن..

آسمان سربی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

مي پرد مرغ نگاهم تا دور،

واي، باران،

باران،

پر مرغان نگاهم را شست .

*****

خواب روياي فراموشيهاست !

خواب را دريابم،

كه در آن دولت خاموشيهاست .

من شكوفايي گلهاي اميدم را در روياها مي بينم،

و ندايي كه به من ميگويد :

"گر چه شب تاريك است

دل قوي دار،

سحر نزديك است"

*****

...

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار!

كاروانهاي فرومانده خواب از چشمت بيرون كن !

باز كن پنجره را !

تو اگر باز كني پنجره را،

من نشان خواهم داد ،

به تو زيبايي را .

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد

كه در آن شوكت پيراستگي

چه صفايي دارد

آري از سادگيش،

چون تراويدن مهتاب به شب

مهر از آن مي بارد

باز كن پنجره را

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حيات،

آب اين رود به سر چشمه نمي گردد باز؛

بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز .

باز كن پنجره را ! -

- صبح دميد ! .

*****

به یاد حمید مصدق که رویاهایم را رنگ کرد...

کنار من بنشست و غبار غم بفشاند،

فشرده حافظ محبوب را به سینه خویش

دلم به سینه فرو ریخت تا چه خواهد خواند،

به ناز چشم فرو بست و صفحه ای بگشود

ز فرط شادی کوبید پای و دست افشاند،

مرا فشرد در آغوش و خنده ای زد و گفت

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند..  (فریدون مشیری)

روزهای سر کار، روزهای شادی که به محض اینکه کارت میزدم و وارد محل کارم میشدم، توی کنج خودمون دیگه آروم قرار وجود نداشت. و بیچاره هر کسی که از اونجا رد میشد، باد خنده های ما می گرفتش. یاد روزهایی که بعضی از دوستان کله سحر سریال یانگوم رو روی نت میخوندن. بعضی ها صبح اول وقت چیپس و ماست موسیر و یا لواشک خونگی میزدن. بعضی ها هم چند تا چندتا مانیتور جلوشون بود و داشتن سیستم نویگیشن پنتاگون رو کنترل میکردن. خلاصه جاتون خالی، سیرکی داشتیم و بنده هم که معلومه چی کاره بودم، متخصص رام کردن شیررررررررر...........

چه اینجا با آمهای خاص خودش که اکثرا" وسط زمین و هوا گیرن، چه فرا، بوستون، مهر و ماه و یا لاله .. همش جزو ایامی است که پاک نمیشه..

جعبه های عکس های قدیمی که همه زردی دووندن تو هم و با دست و تو تاریکخونه خودش چاپ شدن. میانگین سنی صاحبهای عکسها چندسالی از عمر بشر کمتره. فکر نکنم هیچ کدومشون الان زنده باشن. شاید الان ندیده هاشون هم سندو سال من باشد.

از تموم سلولهای بدنم بوی خیسی میاد. چند روزی میشه که از این پله ها پایین اومدم و تو این کتابخونه قدیمی دارم میچرخم.  می ترسم اگه برم بالا این رویا هم تموم شه!! یه جور نم تو تنم به تموم سلولهای بدنم چنگ می ندازه که باعث سوزن سوزن شدن مغزم میشه.

معلومه اینجا خوب خلوت میکرده و کتاب می خونده. شک ندارم وقتی این پایین بوده هیچ احدی ازش خبردار نبوده. هرازگاهی هم یه سخن پراکنی کوچیک میکرده که یعنی من زندم. روزنومه جات و اخبار همیشه خوب شاتتاژی راه می نداختن..

 حالا کجایی پیرمرد؟ هنوز این پایین بعد از بیست و هفت یا هشت سالی که نیستی، علاوه بر بوی خیسی، بوی تنباکو هم میاد. می تونم مجسمت کنم. سماورت که برات از روسیه آورده بودن و با حروف درشت پلاتینی روش اسمت حک شده هم گوشه اتاقه. با اون استکانهای کمر باریک لبه طلایی و نعلبکی های ناصری. یه قوریه سایز رستم هم داری که گواه دوستان و بازدید کننده های محترم هست که وقت و بی وقت چتر باز میکردن که به اصطلاح تنها نباشی حبیب!!

حالا من اومدم. یادمه خیلی کوچیک بودم که دستمو که فقط رو دو تا انگشتت جا میشد گرفتی و گفتی: " سرهنگ بالا بلند میشه" هر دو خندیدین و بعدش زیر گوش سرهنگ خوندی که، "یه روزی این صنم بانو می یاد و این ورقهای پاره پوره رو از رو قبرم جم میکنه. من بیکسم سرهنگ". بابا سری تکون داد و گفت خدا نکنه حبیب... صد ساله باشی ..تا مدتها تو ذهنم دنبال این بودم که کدوم بالا بلند میشه و صنم بانو کیه.

نمیدونم چطوری این همه عکس و کتاب تا حالا اینجا دووم آورده. کم کم داره نفس کشیدن از یادم میره. به شدت اکسیژن خونم کم شده و نیاز به هوای تازه دارم. حالا که برات گفتم، دلم خالی شد حالا دیگه برم بالا یه هوایی تازه کنم که کار زیاد دارم.

و همه اینها منو به یاد دست نوشته های من میندازه.

همیشه وقتی اسم آپاچی به گوشم میخورد، ناخودآگاه خندم میگرفت. وقتی هم که با دوستامون شوخی میکردیم، هرکسی که شلوغ پلوغ تر از همه بود و خلاصه ژولی پولی تر، اسمش آپاچی بود و اینکه کسی رو با این اسم صدا کنیم همیشه اسباب خنده و تفریح همه ما رو فراهم میکرد. من هم که ته مسخره بازی!!!!

حالا، تو این دنیا یه آپاچی واقعی رو دیدم که داشت برام می گفت که آخرین جنگجوی آپاچی ها (جرونیمو) چطوری کشته شد و چطوری این نژاد سفید بدسرشت که همیشه و همه جا و در طول تاریخ ادعای مالکیت داشته و داره، اینبارهم درست مثل تاریخی که سلسله وار تکرار میشه، آپاچی ها رو از سرزمینی که مال خودشون بوده و تمام اجدادشون اونجا زندگی کرده بودن، رونده.

چروکاوا، جایی که جرونیمو آخرین آپاچی میجنگه و آخر سر هم درست مثل خیلی از کسانی که برای سرزمینشون میجنگن و کشته میشن، در نبردی که بین اسلحه و تیروکمان هست از بین میره.  اینجاست که هر کسی، هر چه قدر هم که بدون درد باشه فقط میتونه به این فکر کنه چه قدر نابرابری و بیعدالتی... اسحله و توپ در مقابل تیرکمان..

حالا سرم سنگین شده چون تمامی چیزهایی که تو فیلمها دیده بودم و تو کتابها خونده بودم تو نظرم می یاد و از جلو چشمم به آهستگی رد میشه. دلم به حال آدمیزاد بدبختی که به عنوان اشرف مخلوقات خوانده شده می سوزه. دلم به حال همه اونایی که حتی همین الان هم دارن برا یه تکه زمین که مال خودشون بوده و یه لقمه نون که حق خودشونه هست میجنگن، می سوزه....

و انگار این داستان تا روز قیامت ادامه داره و یه جایی تکرار میشه..