ميرزا بنويس

ما وطن نداریم مگر اینکه کسی به کوروش توهین می کنه ، یا اسم خلیج فارس رو عوض کنه یا آثارباستانی در حال نابود شدن باشن یا فیلم 300 ساخته باشه…. 

 ما دین نداریم مگر اینکه یکی یه جایی کاریکاتور پیامبر رو بکشه ، یا بخوان قرآن بسوزونن ، یا تو حرم و اماکن مقدس بمب بزارن یه روز مهران مدیری میشه قهرمان ملی و همه برای قهوه تلخش سینه چاک می کنن ، فردا میشه مزدور حکومتی ، یه روز حیثیت افتخاری رو میبریم یه روز لیلا اوتادی میشه فاحشه ، یه روز فوتبالیست ها دست بند سبز می بندن میشن افتخار ملی یه روز میرن با احمدی نژاد فوتبال بازی می کنن فحش شون میدیم ، قبل از هر سری اخراجی ها میگیم ما فیلم این چماق به دست رو نمی خریم اما باز هم میشه پر فروش ترین فیلم سینما ، یه روز میگن می خوان موسوی و کروبی رو بگیرن همه فیس بوک و دنیای مجازی و حقیقی میشه لینک و مطلب ….، خیلی از حر ف ها رو نمیشه زد فقط سر بسته میگم ما همه از ظلم وستمی که بر ما رفته و میره بیقرار و بی تابیم ، موج شدیم و عده ای هم از هر قشری، سیاستمدار و هنرمند و ورزشکارو… خوب بلدن از این موج ما سواری بگیرن پشتک وارو بزنن و حالشو ببرن یکی نیست داد بزنه : 

 گشت ارشاد از وقتی شروع شد که ما به خواهرامون گیر دادیم! 

 دیکتاتوری وقتی پا گرفت که به همسران مون و فرزندان مون زور گفتیم! 

 تقلب توی انتخابات از جایی آغاز شد که همه با برگه های توی جیب مون رفتیم سر جلسه امتحان! 

 دروغ از اونجا شروع شد هر کدوم توی هر شغل و هر جایی که هستیم واسه کوچکترین منفعت بزرگ ترین دروغ ها رو گفتیم ! 

 پرونده سازی ازاونجا پا گرفت که هر دفعه سه نفر از ما دورهم جمع شد پشت سر سه نفر دیگه حرف زدیم و تهمت زدیم و غیبت کردیم 

 سانسور از جایی شروع شد که توی فامیل و دوست و آشنا تحمل کسی که مثل خودمون نباشه رو نداشتیم 

ما کمی متوهم شدیم…. همه 70 و چند میلیون این مملکت مثل ما نیستن که از صبح تا شب خبر و گزارش سیاسی می خونیم و می دونیم آخرین باری که فلان زندانی سیاسی با خانوادش حرف زده چه روزی بوده ! 

 و دقیقه به دقیقه می دونیم تو این مملکت چه خبره ! کی چی میگه و کی کجا میره ! 

 چند نفر از اطرافیانتون می شناسید که اصلا نمی دونن نوری زاد و توکلی و زید آبادی و ستوده و.. کی هستن؟! چند نفر رو می شناسین که به جای کسب آگاهی کردن نشستن “پای فارسی وان” و “من و تو” الیسا کجاست و بفرمایید شام می بینن ؟! 

1 مهر ، 13 آبان ، 16 آذر ، عاشورا ، هدفمند کردن یارانه ها …واسه هر کدوم از اینا هفته قبلش قرار بود این مملکت به هم بریزه اما کسی صداش درنیومد ! من هم میدونم که نمیشه ! اما انقدر با تبلیغات ساده لوحانه خودمون رو مسخره و مضحکه نکنیم ! 

چند نفر از خانواده ، دوستان ، همکاران آشنایان خودتون می شناسید که از صبح تا شب میگن : “اینا همه دستشون تو یه کاسه است آخرش هیچی نمیشه ، اینا همش بازیه ، بزار زندگی مون رو کنیم ، و حتی گاهی همین حساسیت های ما به امور سیاسی مملکت رو مسخره هم می کنن… 

بیاین قبول کنیم اگه حتی30 میلیون از این جمعیت هم شور و شعور کافی رو داشت این وضعیت اینجوری نبود 

ملتی که بنزین لیتری 700 بخرن لیتری 1000 تومن هم می خرن ! ملتی که قیمت خودشو ندونه هر چیزی رو با هر قیمتی میخره 

 مگه این بولیوی نبود که یارانه سوخت رو برداشت بعد بااعتراض مردم دوباره برگردوند 

 ملتی که سه روز نمی تونه جلو شکمش رو بگیره و نره در نونوایی بربری و لواش بخره رو چی به آزادی و دموکراسی؟! در عوض واسه زندانی هایی که توی زندان اعتصاب غذا می کنن کمپین راه میندازن و پتیشن امضا می کنن 

 مگه اون بازار نبود که اعتصاب کرد و به خواسته اش رسید؟! 

یه نگاه به مباحثه هایی که تو همین فیس بوک یا بقیه شبکه های اجتماعی و فضاهای مجازی اتفاق میفته بندازین ، ببینید ملت سر هر اختلاف عقیده ای چه جوری به هم توهین میکنن و تهمت می زنن ! فردا در یک فضای باز اینجوری می خوایم کنار هم زندگی کنیم؟! 

من خسته ام از این همه شعار مرده باد زنده باد ، هر کی زنده باشه و هر کی مرده باشه من می خوام تا زنده هستم زندگی کنم ! 

 به جای بازی خوردن می خوام بازی کنم ، فقط هم نقش خودم رو ، زندگی خودم رو و نه چیز دیگه ! 

بزرگترین کاری هم که برای وطنم می تونم انجام بدم اینه که دروغ نگم، تهمت نزنم ، تقلب نکنم ، زور نگم ، تحمل مخالفم رو داشته باشم ،آگاه باشم و آگاهی بدم و اینا رو به هم نسل های خودم و نسل بعدی هم منتقل کنم 

من یقین دارم این اوضاع ، نمی تونه اوضاع مملکتی باشه که 70 میلیون انسانی که دروغ نمیگن ، تهمت نمیزنن ، تقلب نمی کنن و زور نمیگن ، توش زندگی کنن

هفته پیش باهاش یه  قراری گذاشتم.. تا قبل از اواسط هفته گذشته هر شب مفصل می نشست و گریه میکرد. بهش میگفتم آخه چته؟ مشکل کجاست؟ اما اصلا" نمیدونست دارم بهش چی میگم.. دائم میگه خستم.. درس زیاد دارم.. کارم هم تو خونه زیاده.. خسته میشم.. نمی کشم.. و خلاصه اشکی بود که گوله گوله سرازیر بود..

تا اینکه هفته پیش باهاش یه قراری گذاشتم... بهش گفتم سر چیزای بیخودی گریه می کنی!!! اینطوری نمیشه!!! اما اگه قول بدی که دیگه گریه نکنی، آخر هفته میریم ول میگردیم و بستنی میخوریم.. خوب تاحدی مثل اینکه موفق بودم.. توی تمام هفته اخیر گریه ای در کار نبود.. کولاک کرده و خلاصه همه انگشت حیرت به دندون گرفتن که چطور همچین؟ خلاصه من هم که وضعیت رو اینطوری دیدم، قرار ساعت و زمان ولگردی رو باهاش گذاشتم..

اما دیشب اومده و میگه میخوام باهات خصوصی حرف بزنم.. در اتاق منو بسته و نشسته روبروم.. میگه میدونی می خوام  بهت بگم که من لیاقت جایزه ای رو که میخوای بهم بدی رو ندارم. ازش می پرسم چرا؟ و در جواب میگه، درسته که تو هفته گذشته تو اشکهای منو ندیدی، اما چند بار که خیلی خسته شده بودم، تو سرم گریه کردم و تو هیچوفت اشکهام رو ندیدی.. یه جواریی وقتی اینو گفت، از درون فرو ریختم... البته غده های اشکی خود بنده هم زیر پوستمه اما اون تا حالا اشک من یکی رو ندیده بود و خلاصه تا این حرفو ازش شنیدم، انگار که یه فشار ناگهانی بهم وارد شد و شروع کردم به گریه. اینبار اون بود که با حیرت منو نگاه میکرد و ترسیده بود.. پرسید مگه من چی گفتم ؟ اما من چیزی نداشتم که جوابشو بدم و خلاصه ازش خواهش کردم که تنهام بذاره..

اما امشب کنار دریا نشسته بودیم که بهش گفتم که اگه گریه رو براش غدقن کردم به خاطر گریه های بی دلیلش بوده.. اما هر وقت که یه چیزی داره یا جایی بهش فشار میاره، باید راجه بهش حرف بزنه و اجازه بده دیگران بدونن که ناراحته و خوشحال نیست.. داشتم خودم رو می پیچوندم که براش توضیح بدم که آخه بابا جون تو فقط هفت سالته، اگه از حالا سخت بگیری این دنیا می خوردت.. با چشای گشاد شدش منو نگاه میکرد و آخرش گفت میشه یه بار دیگه توضیح بدی آخه من چیزی نفهمیدم..

تو کلمات گم شده بودم و نمی دونستم چی باید بهش بگم.. اینبار من حاضر جواب پر مدعا جلوی رکسانای هفت ساله کم آوردم.......

                صدای شادی گنجشکها، صدای بهار

نگاه و ناز بنفشه، تبسم خورشید

                ترانه خواندن باد و جوانه کردن بید

صدای بوسه باران صدای خنده گل

                صدای کف زدن لحظه ها برای بهار

دوباره معجزه آب و آفتاب و زمین

                شکوه جادوی رنگین کمان فروردین

شکوفه و چمن و نور و رنگ و عطر و سرود

               سپاس و بوسه و لبخند و شادباش و درود

دوباره چهره نوروز و شادمانی عید

              دوباره عشق و امید

به پاس تحولی که در طبیعت به پا شده از خود می پرسم که آیا به راستی در دل من هم تحولی رو به آغاز است؟ احساس ناتوانی در برابر این طبیعت جاندار باشعور می کنم.

                            وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه

پر کن قدح باده که معلومم نیست

                           وین دم که فرو برم، برآرم یا نه؟!!!!

امشب هوا بد جوری طوفانی شده.. باد شدیدی از بعد ازظهر امروز شروع به وزیدن کرده و تا حالا ترنادو سه تا ایالت رو پشت سر هم در نوردیده و خلاصه داره به این سمت می یاد. نخلهایی که به بلندی ساختمان های چند طبقه هستن کاملا" در مقابل این باد سخت سر تسلیم فرود میارن. دائم تا میشن و هی خودشونو به شیشه های ساختمان میکوبن. عجیب تر اینکه چون زوزه باد از وقتی که خیلی بچه بودم برام ناخوشایند بود، از بعد ازظهر امروز سعی کردم تمام درز و دورزها رو بپوشونم. اما الان چنان صدای زوزه ای میاد که فقط می تونم بگم که منو با خودش داره می بره به ناکجا آباد...

چند وقتی هست که به قول یکی از دوستان ناپدید شدم. ضمنا" چند بار به شدت سعی کرد که به من بیاموزه که بلاگ داشتن و نوشتن آداب داره، اما از اونجایی که من با خو و خصلت قدیمی خودم زندگی میکنم، در حالی که میدونم که همه حق دارن و درست میگن و من کله خشکترینم، به راه که چه عرض کنم، بل به بیراه خودم ادامه میدم و درست زمانی که در قعر دهلیزهای تاریک حافظه گم میشم، یاد این صفحه میفتم.

امشب باز هم یاد ایامی هستم. ایامی نه چندان دور از خانه پدری، بستگان درجه بندی شده ( یک و دو و سه و ....)، دوستان و خلاصه همکاران و همه چیز و همه چیز..

به یاد میارم که نوروز نزدیک شده و توی طهرون همه چیز رنگ و بوی عید رو گرفته. تخم مرغهای رنگی، سبزه، سمنوی تازه، سنبلهای رنگارنگ و از همه چیز جالب تر لگنهای پر از ماهی قرمز...این روزها باز هم آقای خیام از اونجا که خیلی بهش ارادت دارم در گوشم زمزمه می کنه و یکی پس از دیگری رباعیاتش رو برام می خونه..

بر چهره‌ی گل نسيم نوروز خوش است،
در صحن چمن روی دل‌افروز خوش است،
از دی که گذشت هر چه گويی خوش نيست

خوش باش و ز دی مگو، که امروز خوش است....

اما مگه میشه که ز دیروز نگفت و خوب در بین تموم این چیزها به یاد تمام ناسازگاری های خودم میفتم. ناسازگاری هایی که بارها و بارها به خاطرش جنگیدم و عصیان کردم. ویرانگر شدم و طغیان کردم. اون روزها بیشتر شور بود تا شعور..

امروز حالا که به نیمه های راه نزدیکم، به خیلی از اعتراضاتی که از شنیدنشون به مرز جنون میرسیدم، حق میدم.. فقط به این فکر میکنم و میتونم بگم که حق داشتن .مثل اینکه این داستان بشر تمومی نداره. همیشه باید یه چیزی باشه تا به خاطرش حسرت گذشته و ناکامی ها رو خورد.

هنوز هم باد بد جوری قصد جان منو کرده.. صدای زوزش منو آزار میده.. پنجره ها دارن از جاشون کنده میشن..

آسمان سربی رنگ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .

مي پرد مرغ نگاهم تا دور،

واي، باران،

باران،

پر مرغان نگاهم را شست .

*****

خواب روياي فراموشيهاست !

خواب را دريابم،

كه در آن دولت خاموشيهاست .

من شكوفايي گلهاي اميدم را در روياها مي بينم،

و ندايي كه به من ميگويد :

"گر چه شب تاريك است

دل قوي دار،

سحر نزديك است"

*****

...

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار!

كاروانهاي فرومانده خواب از چشمت بيرون كن !

باز كن پنجره را !

تو اگر باز كني پنجره را،

من نشان خواهم داد ،

به تو زيبايي را .

من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد

كه در آن شوكت پيراستگي

چه صفايي دارد

آري از سادگيش،

چون تراويدن مهتاب به شب

مهر از آن مي بارد

باز كن پنجره را

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حيات،

آب اين رود به سر چشمه نمي گردد باز؛

بهتر آنست كه غفلت نكنيم از آغاز .

باز كن پنجره را ! -

- صبح دميد ! .

*****

به یاد حمید مصدق که رویاهایم را رنگ کرد...

کنار من بنشست و غبار غم بفشاند،

فشرده حافظ محبوب را به سینه خویش

دلم به سینه فرو ریخت تا چه خواهد خواند،

به ناز چشم فرو بست و صفحه ای بگشود

ز فرط شادی کوبید پای و دست افشاند،

مرا فشرد در آغوش و خنده ای زد و گفت

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند..  (فریدون مشیری)

روزهای سر کار، روزهای شادی که به محض اینکه کارت میزدم و وارد محل کارم میشدم، توی کنج خودمون دیگه آروم قرار وجود نداشت. و بیچاره هر کسی که از اونجا رد میشد، باد خنده های ما می گرفتش. یاد روزهایی که بعضی از دوستان کله سحر سریال یانگوم رو روی نت میخوندن. بعضی ها صبح اول وقت چیپس و ماست موسیر و یا لواشک خونگی میزدن. بعضی ها هم چند تا چندتا مانیتور جلوشون بود و داشتن سیستم نویگیشن پنتاگون رو کنترل میکردن. خلاصه جاتون خالی، سیرکی داشتیم و بنده هم که معلومه چی کاره بودم، متخصص رام کردن شیررررررررر...........

چه اینجا با آمهای خاص خودش که اکثرا" وسط زمین و هوا گیرن، چه فرا، بوستون، مهر و ماه و یا لاله .. همش جزو ایامی است که پاک نمیشه..

کاغذهای قدیمی که بوی کهنگی و خیسی میده. یه جور بوی نا شاید. پاراگرافهای در هم پیچیده و تو در تو. لغاتی که به نظرم بی معنی میان. وقتی می خونم نمیتونم بفهمم که فارسیه یا نه!! صفهات تو هم رنگ دوونده و گاهی لابلای برگهایی که ورق میزنم جک و جونورمرده و پرس شده هم پیدا میشه. کلمات تو هم جوهر دووندن و پا ورقی هایی که با چسب نواری ، البته چسب که چه عرض کنم، روی صفحات دست نویس چسبونده شدن یا نه بهتره بگم چسبونده شده بودن.

جعبه های عکس های قدیمی که همه زردی دووندن تو هم و با دست و تو تاریکخونه خودش چاپ شدن. میانگین سنی صاحبهای عکسها چندسالی از عمر بشر کمتره. فکر نکنم هیچ کدومشون الان زنده باشن. شاید الان ندیده هاشون هم سندو سال من باشد.

از تموم سلولهای بدنم بوی خیسی میاد. چند روزی میشه که از این پله ها پایین اومدم و تو این کتابخونه قدیمی دارم میچرخم.  می ترسم اگه برم بالا این رویا هم تموم شه!! یه جور نم تو تنم به تموم سلولهای بدنم چنگ می ندازه که باعث سوزن سوزن شدن مغزم میشه.

معلومه اینجا خوب خلوت میکرده و کتاب می خونده. شک ندارم وقتی این پایین بوده هیچ احدی ازش خبردار نبوده. هرازگاهی هم یه سخن پراکنی کوچیک میکرده که یعنی من زندم. روزنومه جات و اخبار همیشه خوب شاتتاژی راه می نداختن..

 حالا کجایی پیرمرد؟ هنوز این پایین بعد از بیست و هفت یا هشت سالی که نیستی، علاوه بر بوی خیسی، بوی تنباکو هم میاد. می تونم مجسمت کنم. سماورت که برات از روسیه آورده بودن و با حروف درشت پلاتینی روش اسمت حک شده هم گوشه اتاقه. با اون استکانهای کمر باریک لبه طلایی و نعلبکی های ناصری. یه قوریه سایز رستم هم داری که گواه دوستان و بازدید کننده های محترم هست که وقت و بی وقت چتر باز میکردن که به اصطلاح تنها نباشی حبیب!!

حالا من اومدم. یادمه خیلی کوچیک بودم که دستمو که فقط رو دو تا انگشتت جا میشد گرفتی و گفتی: " سرهنگ بالا بلند میشه" هر دو خندیدین و بعدش زیر گوش سرهنگ خوندی که، "یه روزی این صنم بانو می یاد و این ورقهای پاره پوره رو از رو قبرم جم میکنه. من بیکسم سرهنگ". بابا سری تکون داد و گفت خدا نکنه حبیب... صد ساله باشی ..تا مدتها تو ذهنم دنبال این بودم که کدوم بالا بلند میشه و صنم بانو کیه.

نمیدونم چطوری این همه عکس و کتاب تا حالا اینجا دووم آورده. کم کم داره نفس کشیدن از یادم میره. به شدت اکسیژن خونم کم شده و نیاز به هوای تازه دارم. حالا که برات گفتم، دلم خالی شد حالا دیگه برم بالا یه هوایی تازه کنم که کار زیاد دارم.

و همه اینها منو به یاد دست نوشته های من میندازه.